Get Adobe Flash player
Dutch
  Het is vandaag
SocialTwist Tell-a-Friend
Home Blogs Categorieën Spiritualiteit & Meditatie Shush Suriname

Shush Suriname

Gebruikerswaardering: / 3
LaagsteHoogste 
Spiritualiteit & Meditatie

De heftig regenachtige nacht groet ons, waardoor wij nog even boven de buien moeten blijven zweven. Angstige stilte omhult ons, zo vaak als onze gemeenschap getroffen is door dergelijke rampen. Eén in ons geografische hart gegrift aan de oostelijke kant. Maar wij landen zachtjes naar tien jaar verder. Waarom wisten mijn tranen destijds dat ik dit deel van mijn liefde voor een lange tijd niet meer zou zien?

Ik ben er. Mijn lichaam en emoties worden bereikt door jouw vurige en klamme geur. Onverwacht als bestemming aanschouw ik jou dan toch wanneer de weg naar mijn dierbaren verlengd wordt door jouw aarde. Tropisch regenwoud met sporadisch huizen omhuld door een sterrenhemel. Wat zal deze reis mij brengen? Het is nog niet zo zichtbaar. Mijn lichaam is moe, mijn leven roerig, maar ik ben nu bij jou aangekomen. We zijn weer samen.

Jou leren kennen was een pad vol verrassingen. Dwars door mijn tienertijd. Voor het eerst mijn treden buiten Europa. Geplukt uit een omgeving waarin stoere jongens, merkkleding en populaire muziek tot mijn prioriteiten hadden moeten behoren. Een meisje anders dan dat had het niet aangenaam. En jij was niet zoals ik je mij eens voorgesteld had of ooit had gekend.

Wat wilde ik graag van je wegvluchten door hoe alle stof, insecten, amfibieën, reptieltjes en zwoele warmte mij onvermijdbaar bleven vinden. Ik kwam immers uit een land waar leven en materie binnen en buiten gescheiden waren, waar van elke boom gepland leek te zijn waar die kwam te staan, en een middelbare scholier zijn vaak gepaard ging met er smetteloos gelikt uitzien. Ik kon je niet bedwingen en inpassen in een oude gewoonte. Je zou hoe dan ook mij veranderen en zo deel van mij worden. Frustratie over gemiste jeugdervaringen met familie, door de scheiding van een oceaan, maakte al snel plaats voor het genot van frisse nieuwsgierigheid. Met kinderlijke ondeugendheid. En overgave in een jongvolwassen openheid.

Bij jou heeft de tijd altijd een andere betekenis gehad. Wanneer ik ’s ochtends buiten mijn tanden stond te poetsen, ontdekkend in het spiegeltje aan de muur hoe allerlei vogels in hun primaire kleuren en pracht achter mij begonnen te verschijnen. De loze middaguren zittend in de raamopening van de logeerkamer in mijn grootouders’ huis, uitkijkend over de kleine kolibrie met diens talloze gevederde fluisteringen in de Faja Lobi waas. Watergevechten waarvoor ik anders gedisciplineerd zou zijn. Spelen met de honden die ik nooit had gehad. De hartelijkheid van onbekend contact met het straatleven. Maaltijden voorbereiden, van de levendige markt tot een ongekend gedeelde eettafel. Sterke verhalen in elektriciteitsloze avonden… En jouw onweerstaanbare, onbeschrijflijk prachtige natuur… Waardoor je mij uiteindelijk intens voor jou hebt laten vallen.

Enkele jaren later ging onze tweede ontmoeting stroever, en je zag het, maar dat kwam niet door jou. Jij vond me goed zoals ik was en gaf de ruimte voor wie ik kon zijn. Ik dacht echter dat ik meer op jou en minder op mezelf moest gaan lijken. Je nam me nog steeds in jouw armen, maar ook een zekere afstand als weigering daarom. De ervaring van jou werd mij te overrompelend. Deze pijn en moeilijkheden waren in Nederland gelokaliseerd. In kortzichtige kloven tussen generaties, huidskleuren, milieus en zoveel meer. Sommige delen van het decennium daarop volgend zonder jou leken dan ook gelijk aan open hartchirurgie. Het was nodig. Ik moest me niet meer alsmaar alleen gaan verliezen in elders, maar eindelijk mij geworteld gaan vinden in mijzelf. Een diepe ziels-check. Leren mijn zelfbeeld te laten bewegen door waar ik in geloof.

Onlangs zag ik jou dan weer nogal onaangekondigd. Een tussenstop was het meer, niet in de eerste plaats voor mijzelf of jullie. We brachten iemand terug naar haar eigenlijke thuis, zodat de wind jullie kon verstrengelen als laatste rustplaats. Door deze abrupte missie accepteerde ik dat er ‘tijd tekort’ zou zijn voor wat dan ook hierbuiten, en elke inhaalpoging. Dat weerhoudt het leven er niet van andere plannen te maken. Mijn Surinaamse dierbaren zijn ondertussen verder gegaan met hun levens, hebben lief en leed meegemaakt, zijn dromen achterna gegaan, gaan loslaten en nieuwe gaan maken, zijn afgestudeerd, getrouwd, hebben kinderen gekregen. Alles waar ik niet bij heb kunnen zijn, de overgang van jeugd naar volwassenheid, voor vele invullingen vatbaar.

Vanuit een veelvoud van kruispunten in mijn leven op dit moment nu, heb ik een kijkje kunnen nemen in hun levens. Met uitzicht over hoe ver ik zelf ben gekomen en tegelijkertijd een eigen weg moet blijven zien te vinden. Ik weet inmiddels dat wij het allebei moeilijk kunnen hebben, zonder dat het ons hoeft te weerhouden van elkaars verwarming. Langzamer en stroever dan gehoopt, klim ik wederom uit een imploderende reis. Er circuleert steeds meer weer vreugde, rust en energie. Door als volwassene datgene te gaan doen wat ik zelf het liefst wil doen in verbinding met anderen op de plekken die ik zo gezamenlijk thuis noem.

Die lef en dat gelach leeft in het heden ook hier! Momenteel onder grauwe wolken boven vochtiggroen gras met gekoesterde zwart-witte grazers. Mijn laatste stap weg van jou zag ik deze keer niet als een afscheid. Elke hereniging zal opnieuw een eigengereid begin zijn, zoals de eerste keer. We weten tegenwoordig dat dit het leven is. Hoe moeilijk, mooi…onduidelijk soms ook. En we er juist zo voor elkaar zullen blijven zijn. De eenvoud van onze wederzijdse acceptatie hoeft niet geromantiseerd te worden. Ook al zal ik jou nooit meer kunnen vinden, zoals ik jou achtergelaten heb, het blijft vertrouwd tussen ons. Tijd heeft daar geen afstand gecreëerd.

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

I have not failed. I've just found 10,000 ways that won't work.

Ik heb niet gefaald. Ik heb alleen 10.000 manieren gevonden, die niet werken.

Thomas Alva Edison